Geluksstreven is mooi, maar ik zag dat altijd als een privé bezigheid. Dat hoeft niet begreep ik onlangs, want werkgeluk is verheven tot nieuw organisatieconcept. Dat steekt als volgt in elkaar. Fundament is dat je ervoor zorgt, dat je werk in overeenstemming is met je waarden en dat je je kracht en ambities erin kwijt kunt. Dat versterkt de identificatie met werk en werkomgeving. Omdat je daar blij en gelukkig van wordt, neemt je bevlogenheid in het werk toe. Veronderstelling is dat managers daar brood in zien en werkgeluk zullen omarmen en bevorderen. Ziedaar het businessmodel van werkgeluk; gelukkige medewerkers staan garant voor blije klanten en dat is goed voor de business.

Ook al is het een bekend loopbaanadviseursverhaal in een nieuwe jas, het gedachtengoed is aantrekkelijk en een nieuwe hype lijkt geboren. Met de bekende oprisping “hoe breng je werkgeluk dan in de praktijk” weten bureau’s blijkbaar wel raad. Gemakkelijke oplossingen zijn er uiteraard niet, maar seminars, coaches en ‘tools’ genoeg. Zo is er een test werkgeluk op internet te vinden. Die is gelukkig gratis. Wijst de uitslag uit, dat je niet helemaal ‘in je kracht’ zit, dan is hulp nabij in de vorm van werkgelukscoaches. Fontys kent zelfs een opleiding werkgelukdeskundige en een masterclass werkgeluk, waarin managers, ondernemers en beleidsmedewerkers kunnen leren hoe zij het geluk bij werknemers en op de werkvloer kunnen vergroten. Wordt de hier en daar nog maar net benoemde manager duurzame inzetbaarheid of vitaliteit vervangen door de werkgeluksmanager?

Hoe aantrekkelijk werkgeluksdenken ook is, ik kan niet ontsnappen aan de scepsis, die zich in mij begint te roeren. Werkgeluk als organisatieconcept en businessmodel? Ik vraag me af wat mensen ervan vinden die tot hun spijt geen werk hebben of er niet aan kunnen komen. En zou het ook niet leiden tot een verdere toename van de desastreuze gedachte dat werk alleen maar leuk mag zijn? Dat is niet zo, want er schuurt immers altijd wel wat. Je wordt onheus behandeld, ziet de zaken anders of ervaart stress. Ben je dan ongelukkig in je werk, eigenlijk een sukkel? Welnee, dat is gewoon en je moet er wat mee.
Ik voorzie ook teleurstelling als het idee ontstaat dat werkgeluk een geaccepteerde norm is en dat de werkgever daarop aanspreekbaar is. Ik zie dat nog niet. Een leidinggevende ziet vast graag een gelukkige medewerker, maar praten over werkgeluk? Vaak is een goed gesprek over werk en ontwikkeling al uitdagend genoeg.

Het wordt me duidelijk, het werkgeluksconcept gaat mij een brug te ver. Als het kan, dan prima!, maar voorlopig lijkt ‘een onsje minder’ me wel zo realistisch. Ik hou het gewoon bij woorden als werktevredenheid of werkplezier. Wellicht behoudend, maar ik ben er gelukkig mee.

Willem de Jong | nov 25, 2018